In tegenspoed: GRIEP!

Gepubliceerd op 21 maart 2017

Mijn hoofd bonkt, ik ben misselijk, heb buikkrampen en ik heb het warm en koud met rillingen, dat betekent koorts. Net nu er iets mis lijkt met Frans. Bij het dialyseren kwam er troebele spoelvloeistof in het spoelzakje. Deze wordt in het ziekenhuis onderzocht, we moeten straks bellen voor de uitslag. Ik hijs mij daarom uit bed, mijn lijf doet zo zeer dat ik mij weer terug laat vallen. Ik verman mijzelf en sleep mij naar de badkamer en neem een zetpil paracetamol, ik ben te misselijk om tabletten te slikken. Ik zet de douche op gevaarlijk heet en knap daar toch een beetje van op. Ik roep Biko en loop met hem het kleinste rondje dat ik ken. Bij thuiskomst hang ik mijn jas op, pak de telefoon en ga op de bank liggen. Met een bonkend hoofd bel naar de afdeling Dialyse. Ergens in de verte hoor ik dat Frans moet komen, nu gelijk.

Maar ik kan niet mee. Ik kan echt niet van de bank komen, ik moet gewoon liggen en niets anders. Ik ga altijd mee, ik rij, ik luister, ik geef door, ik zorg, ik... en dat kan nu niet. Frans moet het alleen doen deze keer. Schuldgevoel overmeestert mij. En dat zorgt ervoor dat ik niet rustig kan liggen. En dat zorgt er dan weer voor dat ik mij nog schuldiger voel. Het gaat gewoon echt niet. Dus ga ik maar weer naar bed. En neem mijn mobiel mee.

Ineens hoor ik het geluid van de WhatsApp. Blijkbaar ben ik in slaap gevallen. Ik hef mijn hoofd op, het lezen veroorzaakt meer gebonk in mijn hoofd en er gaan golven van misselijkheid door mijn lijf, maar ik wil toch weten wat er aan de hand is. Doorlezen dus! Het is buikvliesontsteking. Frans moet daarvoor in het ziekenhuis blijven de komende uren. Hij krijgt een infuus voor de 3 soorten antibiotica die hij moet hebben. Voor elke soort antibiotica staat 1 uur infuus. Die is voorlopig niet thuis, maar hij wordt goed verzorgd en krijgt zijn boterhammetjes en koffie.

Ik sta er hier thuis alleen voor en voel mij verdrietig worden. Want wie zorgt er nu voor mij? Maakt een beschuitje voor me klaar met suiker. Pakt vers water? Spreekt je toe als je weer overgeeft. Op dit moment ben ik even niet meer sterk, ik geef mij over. Ik heb de griep!


Anita Kokkeler-Gibbon is 22 jaar getrouwd. Haar man Frans heeft nier- en andere gezondheidsproblemen. Hij dialyseert en heeft gekozen voor APD, machinale buikdialyse die je ’s nachts uitvoert. Het paar heeft een dwergpoedel, die Biko heet. Anita werkt als vrijwilliger bij een winkel van Terre des Hommes.