Nieuwe blog: In tegenspoed, leven met een ernstig zieke partner

Gepubliceerd op 24 januari 2017

Anita Kokkeler-Gibbon is 22 jaar getrouwd. Haar man Frans heeft nier- en andere gezondheidsproblemen. Hij dialyseert en heeft gekozen voor APD, machinale buikdialyse die je ’s nachts uitvoert. Het paar heeft een dwergpoedel, die Biko heet. Anita werkt als vrijwilliger bij een winkel van Terre des Hommes. Ze blogt voortaan elke maand in Wisselwerking en op deze site.

Weg?

Afgelopen zomer moesten wij onze vakantie afzeggen vanwege een ziekenhuisopname van Frans. In het najaar besluiten wij het er weer op te wagen. Na 6 weken ziekenhuis en het gependel heen en weer, zijn we allebei echt toe aan vakantie. Het huisje waar wij in de zomer naar toe hadden gewild, is nog vrij. Dus een midweek is weer snel geboekt. Een heerlijk huisje aan de haven, helemaal aangepast, met Buurtzorg standby. Alle koffers, dozen met dialysespullen, rolstoel en hondenspullen passen maar net in de auto. Heerlijk erop uit. Een paar dagen niets hoeven regelen.

Frans gaat nog even bloed prikken op de vrijdag, voordat wij vertrekken. De gewone 6-weekse routinecheck.

En dan, telefoon. Een stem zegt dat hij de dienstdoende arts is. Daarna wordt verteld dat het kaliumgehalte in het bloed van Frans torenhoog is. Ik schrik, want ik weet dat dit gevaarlijk is. Niet nu, denk ik, niet nu! Ik wil weg maandag. Vieren dat Frans er nog is, dat we samen nog leuke dingen kunnen doen. Toch gaat die stem maar door. Ik hoor woorden als ‘gevaarlijk’, ‘nu infuus’, ‘meteen komen’. Ik verman mij en vraag of de arts nog een keer kan zeggen wat hij mij net verteld heeft. Ik moet alles goed overbrengen aan Frans, die slechthorendheid is en bijna niets verstaat door de telefoon. Ik moet nu de tussenpersoon zijn. Emoties wegstoppen.

Nog een schok. Frans wil absoluut niet naar het ziekenhuis, want op zaterdag en zondag wordt er toch niets gedaan in zo’n zorginstelling. Hij wil maandag weg met mij en onze hond Biko. De arts regelt dat Frans morgen, op zondag, kan bloedprikken op de spoedeisende hulp. Maar ik krijg te maken met een man die dat absoluut niet wil.

Ik stuiter alle kanten op. Ik ben bang en er welt een boosheid in me op. Wat als er iets gebeurt vannacht.... hij niet meer wakker wordt.... wat dan? Frans houdt voet bij stuk en wil maandag, zoals gepland, richting vakantiehuisje.

In dit weekend voor ons vertrek houd ik nog meer dan anders rekening met het eten, ik kook met weinig kalium.

We hebben een heerlijke week samen. We wandelen, gaan naar musea, lekker op een terrasje zitten, mensen bekijken en uit eten. Op de weg naar huis maken we een tussenstop in het ziekenhuis om nog even bloed te prikken. De uitslag is goed.